Pulsary zostały odkryte 50 lat temu

autor: George Hobbs, CSIRO ; Dick Manchester, CSIRO i Simon Johnston, CSIRO

Pulsar to mała, wirująca gwiazda - gigantyczna kula neutronów, pozostawiona po śmierci normalnej gwiazdy w wyniku ognistej eksplozji.

Mając średnicę zaledwie 30 kilometrów (18, 6 mil), gwiazda wiruje setki razy na sekundę, jednocześnie wysyłając wiązkę fal radiowych (a czasami inne promieniowanie, takie jak promieniowanie rentgenowskie). Kiedy wiązka jest skierowana w naszym kierunku i do naszych teleskopów, widzimy puls.

2017 oznacza 50 lat od odkrycia pulsarów. W tym czasie znaleźliśmy ponad 2600 pulsarów (głównie w Drodze Mlecznej) i wykorzystaliśmy je do polowania na fale grawitacyjne o niskiej częstotliwości, w celu ustalenia struktury naszej galaktyki i przetestowania ogólnej teorii względności.

Czytaj więcej: W końcu znaleźliśmy fale grawitacyjne z zapadającej się pary gwiazd neutronowych

CSIRO Parkes radioteleskop odkrył około połowy wszystkich znanych pulsarów. Zdjęcie za pośrednictwem Wayne England.

Odkrycie

W połowie 1967 r., Kiedy tysiące ludzi cieszyły się latem miłości, młody doktorant z University of Cambridge w Wielkiej Brytanii pomagał w budowie teleskopu.

To była sprawa biegunów i drutów - co astronomowie nazywają „układem dipoli”. Zajmował nieco mniej niż dwa hektary, obszar 57 kortów tenisowych.

Do lipca został zbudowany. Uczeń, Jocelyn Bell (obecnie Dame Jocelyn Bell Burnell), stał się odpowiedzialny za jego uruchomienie i analizę danych, które wyrzucił. Dane pojawiły się w formie zapisów na kartce papieru, których jest ponad 30 metrów dziennie. Bell przeanalizował je naocznie.

Jocelyn Bell Burnell, która odkryła pierwszy pulsar.

To, co znalazła - odrobinę „niechlujstwa” w zapisach wykresów - przeszło do historii.

Jak większość odkryć, miało to miejsce z czasem. Ale był punkt zwrotny. 28 listopada 1967 r. Bell i jej przełożony, Antony Hewish, byli w stanie uchwycić „szybkie nagranie” - to znaczy szczegółowe - jednego z dziwnych sygnałów.

W tym momencie po raz pierwszy zobaczyła, że ​​„szumowina” była w rzeczywistości ciągiem impulsów rozmieszczonych w odstępach jednej i trzeciej sekundy. Bell i Hewish odkryli pulsary.

Ale nie było to dla nich od razu oczywiste. Po obserwacji Bell'a pracowali przez dwa miesiące, aby wyeliminować przyziemne wyjaśnienia sygnałów.

Bell znalazł także kolejne trzy źródła pulsów, które pomogły w zrozumieniu bardziej egzotycznych wyjaśnień, takich jak pomysł, że sygnały pochodziły od małych zielonych ludzi w cywilizacjach pozaziemskich. Artykuł z odkrycia ukazał się w Nature 24 lutego 1968 r.

Później Bell przegapił, gdy Hewish i jego kolega Sir Martin Ryle zostali nagrodzeni Nagrodą Nobla w dziedzinie fizyki w 1974 roku.

Pulsar na ananasie

Teleskopy radiowe Parkes CSIRO w Australii po raz pierwszy zaobserwowały pulsar w 1968 r., A następnie rozsławiły się, pojawiając się (wraz z teleskopem Parkesa) na pierwszej australijskiej notatce o wartości 50 USD.

Pierwsza notatka za 50 USD w Australii zawierała teleskop Parkesa i pulsar.

Pięćdziesiąt lat później Parkes znalazł ponad połowę znanych pulsarów. Teleskop Molonglo z University of Sydney również odegrał kluczową rolę i obaj pozostają aktywni w wyszukiwaniu i synchronizowaniu pulsarów.

Na arenie międzynarodowej jednym z najbardziej ekscytujących nowych instrumentów na scenie jest pięćsetmetrowy teleskop sferyczny w Chinach (FAST). W ramach projektu FAST niedawno znaleziono kilka nowych pulsarów, potwierdzonych przez teleskop Parkesa i zespół astronomów CSIRO współpracujących z ich chińskimi kolegami.

Po co szukać pulsarów?

Chcemy zrozumieć, czym są pulsary, jak działają i jak pasują do ogólnej populacji gwiazd. Ekstremalne przypadki pulsarów, które są superszybkie, super wolne lub wyjątkowo masywne, pomagają ograniczyć możliwe modele działania pulsarów, mówiąc nam więcej o strukturze materii przy ultra-wysokiej gęstości. Aby znaleźć te ekstremalne przypadki, musimy znaleźć wiele pulsarów.

Pulsary często krążą wokół gwiazd towarzyszących w układach podwójnych, a natura tych towarzyszy pomaga nam zrozumieć historię powstawania samych pulsarów. Osiągnęliśmy duży postęp w zakresie co i pulsarów, ale wciąż istnieją pytania bez odpowiedzi

Oprócz zrozumienia samych pulsarów, używamy ich również jako zegara. Na przykład, czas pulsara jest wykorzystywany jako sposób na wykrycie dudnienia tła fal grawitacyjnych o niskiej częstotliwości w całym wszechświecie.

Pulsary zostały również wykorzystane do pomiaru struktury naszej galaktyki, poprzez przyjrzenie się, jak zmieniają się ich sygnały, gdy przemieszczają się przez gęstsze obszary materii w przestrzeni.

Pulsary są również jednym z najlepszych narzędzi do testowania ogólnej teorii względności Einsteina.